اگر نبود چشمانت

با باد مي رفتم

اگر نبود چشمانت

جاري مي شدم

با باران

بر خاک هزاران سال آب خورده تشنه

اگر نبود چشمانت

زنجيري مي شدم به دست و پاي خويشتن

تا تنها آرزويي از پرواز

اگر نبود چشمانت

اگر نبود عطش هر قطره نگاهت

سيراب بيهوده هر قطره مي ماندم

تا پايان تموز بي انگيزگي

تا پايان اضطراب بي دغدغگي

اگر نبود چشمانت...

باشه. حالا که مي گي همه ش يه چيز ديگه بوده، اين دست من براي اينکه بدوني سوء تفاهمي نيست!

يه جا خوندم، كه دوراهيا خيلي بي‌رحمن. پيچ جاده‌ها، گرما و سنگلاخ و هزار تا مانع ديگه رو رد مي‌كني و مي‌رسي به دوراهي! تازه بايد انتخاب كني. دلت مي‌خواد برسي، اما براي رسيدن بايد انتخاب كني. از استراحت و هزار راحتي ديگه مي‌گذري و انتخاب مي‌كني. اما واي كه انتخاب...

عجله‌مو ببخش...

انگار چرخ زدناي اين سيب داره ديدني مي‌شه. نه، از اول هم ديدني بود. فقط صبر ما. خوش‌ترين معجزه‌ها براي تو كه منتظرشوني!

تا پيدات مي شه، خورشيد آسّه مي ره

از ترسش، ماه شب از راسّه مي ره

با شبدر پُشت بُنچاقت نوشته

که از تو بعدها مُد شد کرشمه

تا پيدات مي شه، خورشيد آسّه مي ره

از ترسش ماه شب از راسّه مي ره

نترسين، هول نشين اين رسم اونه

واسه اينه که اسمش جونِ جونه

خدا خواسه از اين ور رات بيفته

ستاره خم بشه رو پات بيفته

با شبدر پشت بُنچاقت نوشته

که از تو بعدها مُد شد کرشمه

خودت خواستي بري، رفتي و مُردم

مواظب باش تو رو دسِّت سپردم

خداييشم اگه اسمتو بردم

به جز جونِ چِشات قسم نخوردم

تو آسمونِ من، تاجِ سرِ من

تو اي آزادي بال و پرِ من

تمام آبروي عشق گروته

همة سقا خونة آينه جلوته

بزن، بشکن، بريز، عشقو بسوزون

بنا کن قبله از خاکسترِ اون

بگو درد دل ما را

تبرک کن تو صحرا را

نگو عاشق کُشي رسمه

شفا کن آب دريا را

تو از اينجا ببر ما را

شفاعت کن دو دنيا را

چراغ واژه خاموشه

خبر کن اهل فردا را

چشامو محضري شيش دُنگ فداش کن

بهش فوت کن، واسه ش نذر کن، دعاش کن

ببر، راهي به سمتِ قصه هاش کن

به زور جادو جنبل مالِ ماش کن

خاطر خواهيمو بستم با طلسمت

حلالش هر کي قسم خورد به اسمت

واسه اين اسممو کردم به اسمت

که با اسمم بشه خوب کرد طلسمت

زيارت نامه رو وقتي نوشتن

به قد اسم تو خاليش گذاشتن

تا پيدات مي شه، خورشيد آسّه مي ره

از ترسش، ماه شب از راسّه مي ره

با شبدر پُشت بنچاقت نوشته

فکر بودنت، فکر دست بردن تو موهات، فکر در آغوش گرفتنت و لمس ذره ذره وجودت، اون قدر عسله، که هر قندي رو به دهن بي مزه مي آره، ترانه ترينم...

وقتي مي آي صداي پات از همه جاده ها مي آد
انگار نه از يه شهر دور که از همه دنيا مي آد
تا وقتي که در وا مي شه، لحظه ديدن مي رسه
هر چي که جاده س رو زمين به سينه من مي رسه

وقتي تو نيستي قلبمو واسه کي تکرار بکنم؟
گلهاي خواب آلوده رو واسه کي بيدار بکنم؟
واسه کبوتراي عشق دست کي دونه بپاشه؟
مگه تن من مي تونه بدون تو زنده باشه؟

عزيزترين سوغاتيه غبار پيراهن تو
عمر دوباره منه ديدن و بوييدن تو
نه من تو رو واسه خودم، نه از سر هوس مي خوام
عمر دوباره مني، تو رو واسه نفس مي خوام

اي که تويي همه کسم

بي تو ميگيره نفسم

اگه تو رو داشته باشم

به هرچي مي خوام مي رسم

به استقبال اومدنت، ذره ذره هاي اکسيژن هوا رو به درون مي کشم، تا براي لحظه عزيز ديدار، تازه ترين باشم...

 
باز من ديوانه ام، مستم
باز مي لرزد، دلم، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم

هان! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ
هاي! نپريشي صفاي زلفکم را، دست
و آبرويم را نريزي، دل
اي نخورده مست
لحظه ي ديدار نزديک است

يه پرنده يه پرنده

از تو صحرا، از رو دريا

از توي دشتاي زيبا

اومده نشسته اينجا

لبه پنجره ما

يه پرنده يه پرنده

از تو کوها، از رو دشتا

مي بره به اوج کوها

مي بره تا ابرا بالا

منِ تنها رو از اينجا

خواب من پُر از صداي اين پرنده

خواب من به رنگ بال اين پرنده

حرفمو باور ندارن بچه ها

خوابامو باور ندارن بچه ها

جز پرنده، جز پرنده

كتاب آسموني نيست چشمت، اما مي‌شه بهش قسم خورد. باد بهار نيست نفست، اما مي‌شه تو مسيرش نشست و گل داد. خورشيد نيست دستت، اما مي‌شه تو نورش روز شد.

آره ترانه‌ترين‌م، مي‌شه با بودنت خيلي كارا كرد و با فكرت همه چيزو زنده‌تر...